IZABRANI TEKSTOVI

Božićna Liturgija u Donjem Budačkom

* 06/07. 01. 2010 god.

Povodom proslave najradosnijeg hrišćanskog praznika Roždestva Hristovog-Božića, Njegovo Preosveštenstvo Episkop gornjokarlovački G. Gerasim služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u manastiru Bogorodice Trojeručice u Donjem Budačkom uz sasluženje sabrata manastira jeromonaha Nauma i paroha parohije II karlovačke prezvitera Gorana Slavnića.

Na kraju Svete Liturgije pročitana je i božićna poslanica mjestobljustitelja trona patrijaraha srpskih Mitropolita crnogorsko-primorskog Amfilohija u kojoj se naglašava da nas Božić sve i svagda poziva da živimo u bratoljublju , bogoljublju i u jevandjeljskoj skromnosti i da se i ovog Božića sećamo svih nevoljnika, stradalnika i prognanika i svih onih kojima je učinjena bilo kakva nepravda.

     

     

Pismo Predsednici Vlade Republike Hrvatske
i Jadranki Kosor

* 25. 12. 2009 god.

Poštovana gospođo Kosor,

Ovih dana pred sam Božić, koji je sa pravom nazvan praznik Mira i dobre volje među ljudima, iznenadila nas je i uznemirila vest o osnivanju udruženja građana pod nazivom «Hrvatska pravoslavna zajednica» u Ogulinu.

Na sajtu ove zajednice u osnivanju, prvo što upada u oči je činjenica, da oni bespravno koriste sliku srpskog pravoslavnog manastira Gomirje. Manastir Gomirje su osnovali monasi iz manastira Krke 1600. godine i od tada je on duhovni centar pravoslavnih Srba Gorskog Kotara.

Pored fotografije manastira Gomirje na sajtu ovog udruženja građana u osnivanju, nalazi se i slika jednog od najvećih svetskih naučnika Nikole Tesle (1856-1943), koji je, kao što je dobro poznato, bio sin srpskog pravoslavnog sveštenika iz Smiljana, Milutina Tesle. Kojim putem i iz kojeg razloga su ove fotografije postale zaštitini znak ovog udruženja uopšte nije jasno, pošto oni sami sebe u osnivačkom tekstu nazivaju Hrvatima pravoslavne vere.

Uz ovaj pokušaj prisvajanja ili zadobijanja lažnog identiteta veoma je diskutabilan i naziv «pravoslavni» koji ovo udruženje koristi u svome nazivu. Dužnost nam je da podsetimo da neko postaje pravoslavan, ne biološkim rođenjem nego svetim krštenjem i to iskuljučivo u jednoj od kanonskih i priznatih Pravoslavnih Crkava, što se za pripadnike ovog udruženja ne može sa sigurnošću tvrditi.

Pored gore navedenog, ukazujemo i na činjenicu koja otkriva i pokazuje istorijsko poreklo ovog udruženja u osnivanju, a to je da se ono vezuje za fašističku i ustašku tvorevinu NDH. U NDH je 1942. godine zloglasni Ante Pavelić formirao tzv. «Hrvatsku pravoslavnu crkvu» sa ciljem konačnog uništenja Srba u Hrvatskoj, kao i Srpske Pravoslavne Crkve. Ova činjenica i pozivanje ovog udruženja, na taj najmračniji period novije istorije Hrvatske, izaziva veliku uznemirenost među vernicima i pripadnicima srpske zajednice u Hrvatskoj. Duboko u sećanju srpskog naroda u Hrvatskoj još žive stratišta i jame nevinih, da podsetimo samo na Jadovno, Glinu, kao i na najveći koncentracioni logor u ovom delu Evrope, Jasenovac. Na tim mestima su stradali nevini ljudi samo zato što su bili pripadnici druge vere i druge nacije, a među njima svakako su bili najbrojniji pravoslavni Srbi.

Ako bi ovo udruženje bilo nosilac i zagovornik ideologije iz tog vremena i tog «aveta iz prošlosti» onda je jasno da za mnoge ljude u Hrvatskoj uskoro neće biti mira, već se pre nazire perspektiva tame i zlokobnih vremena, što bi svakako dovelo u pitanje evropsku i demokratsku budućnost Hrvatske.

Zapanjujuća je činjenica da ovo udruženje svoj idnetitet i svoje postojanje u startu temelji na negaciji drugih. To se u konkretnom slučaju odnosi na Srbe i Srpsku Pravoslavnu Crkvu u Hrvatskoj, uprkos činjenici da Srbi vekovima žive na ovom prostorima, te da su oni u mnogim oblastima politike, filosofije, kulture i nauke dali neizmeran doprinos razvoju Republike Hrvatske i tome da ona danas bude na vratima ulaska u demokratske zemlje Evropske Unije.

Ako, bilo pojedinac ili neko udruženje građana, svoje postojanje temelji na negaciji drugog i drugačijeg, onda se to ne može nikako definisati osim kao «duhovni i kulturni terorizam» koji je zabranjen u demokratskoj Evropi. Organizacije sa sličnim programom ne mogu biti zvanično registrovane u evropskim državama. Tako nešto, koliko znamo, propisuje i predviđa Ustav kao i zakoni Republike Hrvatske.

Mi kao predstavnici Srpske Pravoslavne Crkve i služitelji Jevanđelja Hristovog, podsećamo sve, da je Jevanđelje Hristovo Jevanđelje ljubavi. U Jevanđelju oni ljudi, koji kažu da veruju u Boga, a mrze bližnjeg svoga nazivaju se lažnim hrišćanima i njihova vera lažnom verom (1. Jn. 4, 20). Bez obzira kako se mi spolja deklarisali, istinitost svoje vere u Boga proveravamo svojim odnosom prema bližnjima i prema svim ljudima. To znači da bilo kada, ako odstupamo od zakona ljubavi, odstupamo od samog Boga i od zajednice sa Njim, a to je put koji nas ne vodi spasenju već tragediji i zlu.

Poštovana gospođo Kosor, ovo kratko pismo Vam upućujemo sa najboljim namerama, da Vas kao Predsednicu Vlade Republike Hrvatske upoznamo sa pojavom jednog ovakovog udruženja, koje asocira na najmračniji period novije istorije u Hrvatskoj.

Vi ste trenutno po funkciji najodgovorijna ličnost u Republici Hrvatskoj za očuvanje mira, reda i demokratije, pa Vam se obraćamo da svojim autoritetom i vlašću zaštitite pravoslavne Srbe i Srpsku Pravoslavnu Crkvu i njihov kulturni i duhovni identitet, koji preti da bude napadanut, što bi dovelo u pitanje i sam opstanak Srba u Republici Hrvatskoj.

S poštovanjem,

Episkop gornjokarlovački g. Gerasim

Episkop dalmatinski g. Fotije

Dostaviti: 1. Svetom Arh. Sinodu SPC, Beograd, 2. Predsedniku R. Srbije g. Borisu Tadiću, 3. Ministarstvu kulture – Zagreb, 4. Ministartsvu vera R. Srbije, 5. Predsedniku Vlade R. Srpske, 6. SNV – Zagreb, 7. Savetu nacionalnih manjina – Zagreb

Episkop Gerasim: ,,Nekanonsko pravoslavlje – raskoli i sekte“

U izdanju Eparhije gornjokarlovačke - Izdavačke ustanove ,,Martiria“ iz štampe je izašla knjiga Episkopa gornjokarlovačkog g. Gerasima: ,,Nekanonsko pravoslavlje - raskoli i sekte“

Ona obuhvata nešto više od osamdeset savremenih raskolničkih grupa i podgrupa, još dejstvujućih, ali i takvih koji su nestali, ubrzo posle njihovog osnivanja. Autor nam daje kratak pregled istorije, kao i razloge za osnivanje svih tih organizacija, te unutar njih raznih partija i frakcija; istovremeno, opisuje nam i stravičnost raskolničkog mentaliteta kroz besmislenost podela, i njihovu spremnost da uvek, svim raspoloživim sredstvima, ugroze spasenje živih ličnosti.

Ova knjiga predstavlja jedan katalog savremenih raskolničkih organizacija. U njoj su izloženi današnji, različiti apsurdni zahtevi, koji odvajaju ljude od spasonosne zajednice u Crkvi. Svi oni upućuju na reči svetog Kiprijana Kartaginskog, da ne mogu biti sa Bogom oni koji narušavaju jedinstvo Božje Crkve, jer čak i ako su predani da izgore u ognju ili bačeni divljim zverima – za njih to neće biti venac vere, već kazna za verolomstvo, to neće biti slavni kraj blagočestivog podviga, već očajna končina.

Episkop Simeon (Zloković): Besede - knjiga druga

U izdanju Izdavačke kuće Eparhije gornjokarlovačke „Martiria“ a sa blagoslovom Njegovog Preosveštenstva Episkopa gornjokarlovačkog g. Gerasima izašla je druga knjiga beseda Episkopa gornjokarlovačkog Simeona (Zlokovića).

Episkop Simeon ustoličen je u Karlovcu 12. avgusta 1951 godine u hramu Svetog oca Nikolaja. Pored rada na obnavljanju stradalne Eparhije, Episkop Simeon poznat je i kao veoma plodan pisac i besednik. Pisao je mnoge članke i rasprave, a u ovoj drugoj knjizi objavljene su njegove vaskršnje i praznične besede koje će mnogima koji su zainteresovani za ovakav vid besedništava poslužiti kao primer liturgijske besede.

Endru Laut: Izvori hrišćanskog mističnog predanja
(Od Platona do pseudo-Dionisija Areopagita)

U izdanju eparhije gornjokarlovačke – Izdavačke ustanove ,,Martiria“ sa blagoslovom Episkopa gornjokarlovčkog g. Gerasima iz štampe je izašao prevod knjige sa engleskog jezika ,,Izvori hrišćanskog mističnog predanja“ od Endrju Laut-a u tiražu od 1.000 primjeraka.

Deo predgovora: Ova knjiga je nastala od niza preurađenih i preuređenih predavanja na temu ,,Mističko bogoslovlje kod Otaca“ održanih na Bogoslovskom Fakultetu Oksfordskog Univerziteta. Konačni oblik knjige je sačuvao jednu posebnu odliku izvornih predavanja: opsežno citiranje filosofa koji su razmatrani. Namera je bila da se prvobitnim slušaocima pruži neka vrsta osećanja za smisao i viđenje ovih drevnih pisaca i to su najvažniji delovi knjige.

Sadržaj: Uvod; 1.Platon; 2.Filon; 3.Plotin; 4.Origen; 5.Nikejsko Pravoslavlje (Sveti Atanasije Veliki; Sveti Grigorije Niski); 6.Monaški doprinos (Evagrije Pontijski; Makarijanske Omilije; Sveti Dijadoh Fotički); 7.Blaženi Avgustin; 8.Dionisije Areopagit; 9.Patristički misticizam i sv. Jovan od Krsta (Božanski Primrak i Tamna Noć); 10.Mistički Život i Mistično Telo (Platonizam i misticizam; Zajednica Svetih).

„PRAVOSLAVNI NISU DRUGE VERE“
(komentar na članak objavljen Jutarnjem listu 30. 11. 2009 godine)

Pravoslavni nisu druge vere, kaže u svojoj jutarnjoj propovedi Živko Kustić, navodeći kako caridradska i rimska crkva imaju dobre odnose i već godinama zajedno slave svoje osnivače i zaštitnike, braću apostole Andreja i Petra. Dalje se govori o pozitivnom odnosu hrvatskih biskupa prema blaženopočivšem Patrijarhu srpskom Gospodinu Pavlu. Patrijarh je bio izuzetna ličnost besprekornog hrišćanskog ,može se reći svetog života i potpuno je prirodno da ljudi koji i sami dele hrišćanska duhovna iskustva i uverenja to uviđaju bez obzira što pripadaju rimokatoličkoj veri . Niko od crkvenih ljudi, bilo koje crkve, nije ostao ravnodušan prema zaista velikoj i retkoj patrijarhovoj duhovnosti, čak su to potvrđivali pripadnici i predstavnici nehrišćanskih vera.

Poznato je da je Drugi vatikanski koncil pokazao jasnu i nedvosmislenu težnju rimokatoličke crkve da se vrati na temelje koji su postavljeni još u prvim vekovima crkve. Donesene su brojne odluke koje se tiču Liturgije, odnosa Crkve prema svetu inspirisane tadašnjim istorijskim prilikama, i posebno one koje se tiču odnosa prema Pravoslavnoj Crkvi. Koncil je uneo svež dah u odnose prema crkvama i donekle pomerio granice rigidnog i besplodnog konfesionalizma koji je dominirao rimokatoličkom teologijom u ranijem periodu. Ideje koncila su kojekako prihvaćene u redovima nižeg sveštenstva i naroda. Mnoge su od samog početka bile relativno neprihvatljive za šire mase vernika, u zavisnosti od lokalnih prilika. Usavremenoj praksi rimokatoličke crkve, jasno se vidi da koncil nije u mnogome zaživio, osim kada je reč o liturgijskom poretku. Što se tiče ostalih aspekata praktične pobožnosti ovaj uticaj se gubi.

Međukonfesionalni pravoslavno-rimokatolički odnosi su veoma osetljiva tema na ovim prostorima gde su bile još sveže rane II svetskog rata, koji je za pravoslavni živalj doneo krvava stradanja. Zatim se desio i poslednji sukob koji je još samo produbio već ionako bolna iskustva, tako da su koncilske ideje na ekumensku temu bile gotovo beznadežni idealizam kada je reč o ovom prostoru, gde crkve ne samo nisu bile sestrinske nego su se našli razlozi da jedna svesrdno učestvuje u istrebljenju one druge iz svog životnog prostora i to metodama koje su podrazumevale daleko radikalnije postupke od samog prekrštavanja. Nije daleko iza nas vreme kada su pripadnici jedne „sestrinske crkve“ masovno nasilno prekrštavali pripadnike druge.

Danas posle velikog egzodusa Pravoslavnih Srba sa ovih prostora, ono naroda što je preostalo, izloženo je relativno suptilnom pokrštavanju, stvaranjem negativne atmosfere prema svemu što podseća na „sestrinsku“ Pravoslavnu Crkvu i veru. Ovakvom stanju doprinose stavovi rimokatoličkog klira koji se kreću od odbojnih ili otvoreno neprijateljskih, sve do u najboljem slučaju indiferentnih, što se vidi u propovedima koje su neretko upadljivo politički obojene i uglavnom imaju izrazito nacionalistički ton, iako je takav oblik gotovo borbenog etnofiletizma nespojiv sa duhom Crkve Hristove, da ne pominjemo da se ovakve propovedi graniče sa govorom mržnje što ima katastrofalne posledice na planu međunacionalnih odnosa.

Upravo bi rimokatoličko sveštenstvo, budući da pripada najbrojnijoj crkvi u Hrvatskoj trebalo biti prvo koje će intenzivno raditi na tome da se menja svest ljudi o ovom izuzetno osetljivom pitanju. Prave poruke zasnovane na istinskim hrišćanskim vrednostima treba da stignu do običnih vernika, među kojima vlada nepoznavanje,nepoveenje i može se slobodno reći, otvorena odbojnost prema drugima, tj. pravoslavnima. Stav koji je iznesen u „Jutarnjoj propovedi“ nažalost se čuje samo iz visokih teoloških krugova, tako da se stiče utisak da dobre i časne ideje koncila služe danas nakon gotovo pola veka uglavnom u političke svrhe, bez iskrene želje da se nešto promeni u svesti ljudi, a takva promena nam je svima nasušno potrebna da bi se prevazišli eventualni budući problemi kojih u prošlosti nije bilo malo i da bi bitisanje na ovim prostorima bilo lakše za sve nas koji tu živimo.

Potpuno je besmisleno koristiti i uzimati za primer dobre odnose koji danas , hvala Bogu, postoje između Vaseljenske Patrijaršije i rimske crkve i praviti se da je samim tim celi problem rešen. To je samo početak jednog dugog, mukotrpnog i neizvesnog procesa, na još veoma visokom nivou, što nikako ne može biti merilo ovdašnjih prilika.

U Hrvatskoj, ovo je veoma osetljiva tema, koja je izvor mnogih bolnih i teških iskušenja za pravoslavno stanovništvo. Dok se god bude o ovim pitanjima ćutalo, govorilo šapatom ili što je još gore negiralo postojanje problema, neće biti pomaka u rešenju nego ćemo se od njega udaljavati. Na kraju krajeva, nedopustivo je da u XXI veku u zemlji koja je na pragu evropskih integracija postoji tako visok stepen jedne tihe diskriminacije kao što je to slučaj za pravoslavnim srpskim narodom u Hrvatskoj.

Monah Spiridon

Beseda Patrijarha vaseljenskog Vartolomeja
na opelu novoprestavljenom Patrijarhu srpskom Pavlu

Vaša Blaženstva, Preosvećena i Bogoljubeznjejša sveta braćo,
Vaše Prevashodstvo gospodine Predsedniče Republike Srbije,
Vaše Prevashodstvo gospodine Predsedniče Vlade Srbije,
ostali visoki predstavnici državnih vlasti,
Vaša Visočanstva,
blagoslovena čeda Majke Crkve,

„Ostari Jodaj i, pun dana, umre" (II Dnevn. 24, 15). Svetejši Arhiepiskop pećki, Mitropolit beogradsko-karlovački i Patrijarh srpski, nama mnogoljubljeni i uvaženi brat i saslužitelj Pavle, pun svetih dana, ispunio je opštečovečanski dug, a ispunio je i Crkvu koja trijumfuje na nebesima velikom radošću pri prijemu njegove blažene i očišćene duše, dok je Crkvu koja vojuje na zemlji, lišenu njegovoga slatkog telesnog prisustva, pogruzio u duboku tugu.

„Zidovi Siona (sada mislimo na duhovne bedeme bogospasavane zemlje Srbije), prolivajte potokom suze dan i noć!" (Plač Jeremijin 2, 18). Anđeo Crkve u Beogradu, svetilnik mnogonapaćene zemlje srpske, vinuo se na nebesa.

Braćo jerarsi, blagočestivo sveštenstvo najsvetije Srpske Crkve, pripadnici monaškog reda u njoj, „na gorama udarajte u plač i ridanje, a na stazama u pustinji u naricanje" (Jerem. 9, 9)! Jer, vaš dostojni duhovni čelnik, neumorni zastupnik, vazda budni čuvar sveštenih zaveštanja Crkve vaše i roda vašega, dobri pastir i predobri podražavalac Arhipastira Hrista, vaš veliki duhovni vođa već je pribrojan svojim nezaboravnim prethodnicima, a najsvetiju Crkvu vašu ostavio je u udovstvu. Svekoliki hristoimeniti srpski narod je osiroteo izgubivši duhovnog oca prepunog ljubavi, bogomudrog učitelja, velikog utešitelja i savremenog Simona Kirinejca koji je nosio krst čitavog svog naroda u izuzetno teškim danima, u danima doslovno tragičnim po Srbiju. Stoga, narode srpski, započni tužbalicu, gorko ridanje i naricanje, i oplakuj ga po zasluzi njegovoj! (Premudrost Sirahova 38, 16 - 17).

Braćo, javna je tajna Crkve širom vaseljene da nekadašnji Episkop raško-prizrenski, potonji Patrijarh srpski, sada blaženopočivši Pavle (Stojčević) nije bio prvojerarh obične mere. Uostalom, njegov lik i čitava njegova pojava zračili su svetošću i pravednošću. Njegov etos je bio čvrst kao dijamant. Dobrovoljno je bio puki siromah, podvižnik koji podseća na drevne pustinjske Oce, isposnik, čovek neprekidne molitve, blag, miroljubiv i smeran srcem, ali i borac koji ne zna za uzmicanje, spreman na svaku žrtvu kad god je za to postojala potreba. Ognjeni liturg pred sveštenim žrtvenikom Božjim, duhonosac, on je sabrao u sebi, kako je nekada sveti Grigorije Niski rekao za Meletija Antiohijskoga, „Davidovu krotost, Solomonovu razboritost, Mojsijevu dobrotu, Samuilovu pravičnost, Josifovu celomudrenost, Danilovu mudrost, Ilijinu revnost za veru i devstveničku čistotu Jovana Bogoslova". Bio je, uostalom, bogoslov širokoga znanja, proročki nadahnuti propovednik Jevanđelja, bratoljubiv, čedoljubiv, veoma milostiv i samilostiv, ispunjen svakim milosrđem, pomirljiv, mirotvorac, čovek otvorenih horizonata koji je osećao neposredan dodir sa savremenom stvarnošću i bio izuzetno blago Crkve naših dana. Ustvari, nosio je na sebi pečat svetosti. Čak i oni koji stvari posmatraju spolja, na necrkven način, shvatali su da imaju posla sa neobičnom ličnošću, sa čovekom druge mere i drugačijeg kvaliteta, pa su ga stoga poštovali i onda kada se njihova gledišta nisu podudarala sa njegovim stavovima. Bog ga je podario Crkvi u pogodnom trenutku, upravo tada kada su njegov narod i njegova otadžbina imali potrebu za takvim poglavarem većma nego ikada pre. On koji je iskustveno doživeo božanske tajne, sveti Prvojerarh, dao je rešenje za bolni raskol takozvane Slobodne Srpske Pravoslavne Crkve vrativši je u naručje puno ljubavi, naručje Srpske Patrijaršije. Nažalost, nije imao sreće da doživi analogan blagopolučan završetak i drugog raskola, raskola Crkve sa sedištem u Skoplju, uprkos njegovim upornim nastojanjima da se i to zbude. I pored toga, sigurni smo da će upravo to biti prvi predmet njegovih bogougodnih molitava pred Svevišnjim, sada kada se nalazi pred Njim, a da će radost rešenja problema raskola doživeti njegov naslednik.

On, sitan i slabašan telom, bio je gigant po načinu razmišljanja i po duhu. On, Patrijarh Pavle, poneo je breme krsta i stradanja istorijskog i blagoslovenog srpskog naroda u iskušenjima poslednjih godina. On je bio živi izraz njegovog jedinstva, ovaploćenje Svetoga Predanja i dragocenog nasleđa Svetoga Save.

Braćo Srbi, mirne duše možete da kažete za svog usnulog Patrijarha: „Takav nam arhijerej trebaše - svet, nezlobiv, neporočan" (Jevr. 7, 26), dostojan naslednik Svetoga Save, po svemu dostojan uzvišenog i veoma odgovornog patrijaraškog dostojanstva, ali i dorastao složenim i bolnim okolnostima ovoga vremena.

Lično, imali smo radost da ga poznajemo dugi niz godina i da na najbratskiji način često sa njim sarađujemo. Videli smo njegovu ogromnu brigu za svoj narod, za svoju otadžbinu, ali i za celokupnu Crkvu, kao i za svečovečanske probleme - za osporavanje vrednost, moralni pad, siromaštvo, nepravdu, bezosećajnost i ravnodušnost moćnikâ prema slabima, katastrofalnu opasnost po čovekovu životnu sredinu...

Nikada nije bilo potrebno da se on umori od govorenja kako bi nas ubedio u čistotu svojih namera i osećanja ili pak u to da on u strahu Božjem, sa osećanjem da se nalazi u prisustvu Božjem, rešava sva pitanja, bez izuzetka, mala ili velika.

Zaista je bio ukras časnog sabranja Predstojateljâ Najsvetijih Pravoslavnih Crkava. Njegov doprinos uspešnom rešavanju velikih crkvenih pitanja i svečovečanskih problema našega vremena bio je više nego zapažen. Naše druženje sa Njegovim Blaženstvom, blaženopočivšim Patrijarhom, bilo je izvor velike radosti, veselja, nadahnuća i svagda dubokog uzbuđenja u našoj duši. Utoliko pre, takva osećanja rađala je u nama zajednička molitva i zajedničko služenje svete Liturgije. A za vreme sasluživanja on nije mogao da prikrije uzvišeno duhovno stanje svoje duše, svoje duhovno iskustvo.

Nije to samo lepa reč kada kažemo da će nam veoma nedostajati. Zato i tugujemo i žalostimo se zbog njegovog odlaska od nas iako znamo da za njega važi psalamskih stih: „Časna je pred Gospodom smrt svetih Njegovih" (Ps. 115, 6). Apsolutno smo uvereni da njegov odlazak jeste odlazak u život, odlaganje „kožnih haljina" koje mu više nisu potrebne, mirni ulazak u obećano Carstvo, sveradosni susret sa Presvetom Bogorodicom, sa anđelima i sa svima svetima, primanje neuvenivog venca pravedničke slave iz ruku Podvigopoložnika Boga, svetozarno predstojanje u večnoj Liturgiji pred nebeskim žrtvenikom, zajedno sa Svetim Savom i sa svima koji u arhijerejskom i svešteničkom činu bogoljubivo i bogougodno poslužiše, kao i neposredni, lični razgovor sa Bogom, u kojem se on već sada moli za nas i za sav narod. To nas teši, to nas umiruje, to u nama guši tugu i suzbija žalost zbog toga što smo sada lišeni njegovog telesnog prisustva među nama.

Pred časnom jerarhijom vaše Crkve, pred blagočestivim rukovodstvom vaše države, pred pobožnim sveštenim klirom, bogoljubivim monaštvom i svekolikim ožalošćenim srpskim narodom, tumačimo, naposletku, veliku, nežnu ljubav i najdublje saosećanje Majke Crkve konstantinopoljske, i izražavamo najtoplije saučešće Vaseljenske Patrijaršije, saučešće svih ovde prisutnih jeraraha i Naše lično učešće u vašem bolu zbog rastanka. Želimo i usrdno se molimo da Presveti Duh, molitvama blaženopočivšeg Patrijarha, pokaže dostojnog naslednika njemu, okretnog krmanoša Srpskoj Crkvi i novog duhovnog oca slavnom srpskom narodu, da nastavi njegovo svesvetlo, bogoljubivo, bogougodno i za narod spasonosno služenje na mestu Prvojerarha. Ti, pak, hristoljubivi, bogodostojni, svih blaženstava Hristovih dostojni, mnogoljubljeni i mnogooplakani brate Pavle, počivaj u svetlosti Božjoj do opštega vaskrsenja! Neka bude večan, nestariv i svet spomen Tvoj!

(preveo i dostavlja episkop bački Irinej)

Upokojio se u Gospodu Patrijarh srpski G. G. Pavle

Danas, 15. novembra 2009. godine, u 10,45 časova, na Vojno-medicinskoj akademiji u Beogradu, poslije primanja Svete Tajne Pričešća, upokojio se u Gospodu Arhiepiskop pećki, Mitropolit beogradsko-karlovački,
Patrijarh srpski G. G. Pavle.

Saopštenje za javnost o sahrani
Blaženopočivšeg Patrijarha srpskog G. Pavla

* 16. 11. 2009 god.

Njegovo Preosveštenstvo Episkop bački G. Irinej, u ime Svetog Arhijerejskog Sinoda Srpske Pravoslavne Crkve, poslije vanredne sjednice u nedjelju uveče u Patrijaršijskom dvoru saopštio je javnosti nekoliko pojedinosti u vezi sa opijelom Blaženopočivšeg Patrijarha Pavla. Vladika bački G. Irinej je saopštio da se Sveti Sinod na sjednici pozabavio pojedinostima koje su striktno propisane u ovakvim prilikama.

Njegovo Visokopreosveštenstvo Mitropolit crnogorsko-primorski G. Amfilohije obavljaće dužnost mjestobljustitelja patrijaraškog trona, a na vanrednoj sjednici Svetog Sinoda imenovan je i odbor za sahranu koji će u ponedjeljak održati sastanak sa početkom u 10 časova. Svi detalji vezani sa opijelo i sahranu će biti definisani na toj sjednici. U odbor ulaze svi članovi Svetog Sinoda, određeni Arhijereji, vikarni episkopi, sveštenici i petorica predstavnika Države - koji će biti imenovani iz kabineta predsjednika Srbije, resornih ministarstava vjera, spoljnih i unutrašnjih poslova.

Patrijarh Pavle će biti sahranjen u četvrtak, 19. novembra, u manastiru Rakovica, po ličnoj želji pismeno izraženoj u testamentu Blaženopočivšeg Patrijarha koji je pročitan na vanrednoj sednici Svetog Sinoda, a mjesto opijela, molitvenog ispraćaja, biće Hram Svetog Save, a po potrebi, možda i trg Svetog Save ispred Hrama.

Na kraju, Vladika Irinej se zahvalio medijima na pažnji koja je posvećena ovom događaju i zamolio da odgovorno izvještavaju o svemu, ali da informacije traže i dobijaju od unapred određenih lica, a da se razna i nezvanična nagađanja ne uzimaju u obzir.

Mitropolit crnogorsko-primorski G. Amfilohije izjavio je da je Njegova Svetost Patrijarh Pavle sav svoj život posvetio službi Bogu i svome rodu i sebe ugradio u život naše crkve i našeg naroda. „Njegovo osnovno životno načelo je bilo da smo mi kao ljudi saradnici Božji, da smo prizvani da činimo saglasno svome znanju onoliko koliko možemo, koliko nam je Bog dao darova i snage". „Gospod ga je prizvao na tron svetoga Save u vrijeme godina nemira, sukoba, građanskog rata. Mirne duše se može zaključiti da je Gospod upravo izabrao njega ispunjenog dubokom vjerom, povjerenjem u Boga, čistotom, savesti, ljubavlju i dobrotom", rekao je Visokopreosvećeni Mitropolit.

Mitropolit Amfilohije je istakao da je Blaženopočivši Patrijarh Pavle „časno i dostojanstveno iznio teški krst srpskog patrijarha kao rijetko ko u našoj prošlosti". „Molimo se Gospodu da upokoji našega duhovnog oca patrijaraha srpskog Pavla i da ga prizove u svoje naručje zajedno s njegovim imenjakom apostolom naroda Pavlom i svima arhiepiskopima pećkim koji su prije njega nosili krst svetosavske crkve", zaključio je Mitropolit crnogorsko-primorski, koji je na sinoćnjoj sednici Sinoda izabran za mjestobljustitelja - čuvara patrijaraškog trona.

Predsednik Srbije Boris Tadić izjavio je da je upokojenje srpskog Patrijarha Pavla izuzetno težak gubitak za srpski narod, državu i Srpsku Pravoslavnu Crkve i da je ovo trenutak kada nam je više nego ikad potrebno jedinstvo. „On je bio ličnost poštovana od predstavnika svih vjera i svih konfesija, bio je poštovan i od ruskog i vaseljenskog patrijarha i od rimskog pape, najviših vjerskih predstavnika Protestantske crkve, zbog toga što je vjerovao i ponašao se tako kako je vjerovao", rekao je Predsednik Tadić.

Predsednik Srbije je istakao da jedna misao Patrijarha Pavla ostaje „kao zavjet svim građanima Srbije u vremenima koja jesu i koja dolaze - da se ne branimo od tuđeg zla nego od zla u sebi". „To je Patrijarh Pavle govorio u teškim vremenima devedesetih godina i to, kao i njegova skromnost i jednostavnost, treba da ostanu čvorišna mjesta i u našoj istoriji u budućnosti", rekao je srpski predsjednik.

Predsednik Srbije naglasio je da će država učiniti sve da sam čin odlaska srpskog Patrijarha bude obelježen na dostojan način i da će pružiti svaku podršku SPC u ovim danima. „Građani Srbije su suočeni s jednim velikim gubitkom, ali upravo je Patrijarh Pavle bio ona ličnost u našem narodu koja je svojim djelom, teološkom misli i ponašanjem oličavao jedinstvo. Ovo je trenutak u kome nam je jedinstvo potrebno više nego ikad", poručio je Tadić.

http://www.spc.rs/

Osvećenje hrama Svete Petke u Glavacima

* 27. 10. 2009 god.

Njegovo Preosveštenstvo Episkop gornjokarlovački G.G. Gerasim na praznik Prepodobne mati Paraskeve - Svete Petke izvršio je osvećenje hrama u Glavacima posvećenog ovoj svetiteljki a zatim i načalstvovao na Svetoj Arhijerejskoj Liturgiji uz sasluženje sveštenstva i monaštva Eparhije gornjokarlovačke.

U svojoj besjedi Episkop je zablagodario Gospodu na ovom velikom događaju u duhovnom životu pravoslavnih Srba ovog kraja i cijele Eparhije gornjokarlovačke i zahvalio se svima onima koji su pomogli u izgradnji i obnovi ove svetinje kao i kumovima, načelniku opštine Vrhovine G. Miloradu Deliću i zameniku načelnika opštine Vrhovine G. Miroslavu Mašiću.

Nakon Svete Liturgije i reyanja slavskog kolača, za vjerni narod pripremljena je trpeza ljubavi.

   

   

 


Projekat Rastko

Svetosavlje.org

Verujem.org

 



 

   

ARHIVA VIJESTI

[2009] [2008] [2007] [2006] [2005] [2003/2004]

[novosti] [eparhija] [sv.sava gk] [episkop] [istorija] [manastir]
[
publikacije] [adresar] [riznica] [apel] [linkovi]

Ћирилица

Administracija web stranice
webmaster@eparhija-gornjokarlovacka.hr

Copyright © 2003-2007
Eparhija gornjokarlovačka